حبيب الله الهاشمي الخوئي

266

منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة

پراندن ومنتشر كردن باد گياه خشك را ، بخدا سوگند كه نيست قادر وتوانا بباز گردانيدن وجواب دادن آنچه وارد شده است بر أو از مسائل ، گمان نمىبرد كه علمي كه ورأى اعتقاد اوست فضيلتي داشته باشد ، وگمان نمىكند اين كه از ورأى آنچه رسيده است باو مذهبي بوده باشد مر غير أو را . واگر پوشيده وپنهان باشد بر أو كارى پنهان مىكند آن را بجهة آنكه مىداند از جهل نفس خود به مسائل ومىخواهد كه آشكار نشود حال أو بأرباب فضائل فرياد مىكند از جور حكم أو خونهاى ناحق ريخته ، ومىنالد از ستم أو ميراثهاى مأخوذه با حكمهاى باطله . بسوى خداوند شكايت مىكنم از جماعتى كه زندگانى مىكنند در حالتي كه جاهلانند ، ومىميرند در حالتي كه گمراهانند ، نيست در ميان ايشان هيچ متاعي كه كاسدتر باشد از كتاب اللَّه وقتي كه خوانده شود حق خواندن بدون تحريف وتغيير ، ونيست هيچ متاعي كه رواجتر باشد از روى فروختن ونه پر بها باشد از كتاب خدا وقتي كه تحريف وتغيير داده شود از مواضع خود ، ونيست نزد ايشان زشتتر از معروف ونه نيكوتر از منكر ، واللَّه العالم . ومن كلام له عليه السّلام في ذم اختلاف العلماء في الفتيا وهو الثامن عشر من المختار في باب الخطب الجاري مجراها وقد رواه الطبرسيّ في الاحتجاج مرسلا عنه كالكتاب ترد على أحدهم القضيّة في حكم من الأحكام فيحكم فيها برأيه ، ثمّ ترد تلك القضيّة بعينها على غيره فيحكم فيها بخلاف غيره « قوله خ »